Dead End

Beste lezers,

zoals jullie de afgelopen tijd wel gemerkt hebben, is deze blog een beetje verwaarloosd. Ik heb besloten om toch nog maar alle zooi erop te gooien die ik in die tijd niet gedurft heb erop te zetten. Jullie mogen oordelen. Het lijkt misschien wel een wederopstanding, een nieuw tijdperk, maar het is slechts de laatste opleving van een vlam vlak voordat hij dooft, de wilde uitval van een gewond dier dat nergens meer naartoe kan. Dit is voorlopig het laatste bericht op deze blog.

Maar wees gerust, de mensen die de komende zeven maanden tijd over hebben en mij willen lezen kunnen hier terecht, http://the-strange-voyage.blogspot.com/. Hier zal ik verslag doen van mijn trip naar down-under en nieuwe gedichten plaatsen.

It's been an honour, but all things come to a dead end.

Sincerely,
The Stranger

Geen Titel

je groeft je dagen
met naar buiten staren

naar een wereld
die zich uit schaamte
verschuild achter vuile ramen

muren met littekens
flarden verkleurd behang
waarlangsde jaren schragen
herinneren aan kindergeluiden
die op een dag
gewoon verstomden

met tijdbestendige stift
turf je de bezoekers af
één voor één voor één

geen

je ogen flikkeren
zwak bij het licht
van de lantaarnpaal
dat zich onder de gordijnen
door naar binnen wringt
een dief
op zoek naar schaduw

je wordt koud
en de winternacht
duurt nog zo lang

Homme Incognito

ze is als het koortsige zwijgen
van de bomen in de nacht
stil heengegaan met woorden
die voorbijdrijven
een silhouet op het water
dat droomt van exotische lippen

mijn dode vrouwen en kinderen
heb ik achtergelaten
in het duister ben ik gebogen
naar een nieuwe horizon
de gebeden rijzen op
uit het oosten valt een licht

naakt is ze voor mij verschenen
als een rusteloze vreemdeling
in de schemering van de dag
te wankel om verder te kruipen
heb ik me gevouwen
in haar simpele blauwe ogen

Ewan

de laatste dag van de zomer
verdwijnt tussen de lakens

zullen wij het imitatiespel
nog spelen in de cementen tuin
of sterven wij
een kind in de tijd

de troost van vreemden
als een brief uit berlijn
de dagdromer
en zijn zwarte honden
ziek van liefde

ik vil uit de nacht
een boetekleed
die ik deze zaterdag zal dragen

Sirius Moonlight

we are nothing but
stardust near the coast
of somalia we seize
stars and their dreams
gravitating around
each other in imperfect
circles

my AK47
loaded and sharp
feels heavy in my hand
the dogstar blesses
the full metal jackets
in my heart

my brothers carry oil
in their veins
wormholes in their eyes
emptiness inside

we are
the good and the young
gods
and solemnly pledge
to fight till the dawn
of death

Lungomare

rottende bladeren
laten sproeten achter
op de grond
de bomen buigen
hun vragende takken
naar de hemel

links van ons de zee
met haar oneindige roep
die zovelen voor ons
de diepste stilten van haar schoot
heeft ingetrokken

ik loop met haar
hand in de mijne verdwaald
ieder in zijn eigen sprookje

we worden ontboden

Zwanenhals

lang en slank in mist
gehulde toren
crescendo op de pier
van mercurius

ijspegels aan mijn handen
naalden in mijn stem
meisje op de steigers
ik ben zo ver van huis

ik weet niet hoe de wind
waait op je klippenogen
ligt mijn wrak

Geen Titel

een koortsdroom woekert door
zijn halfvervallen hondenkop
slaat woorden over de dijken
het water in en halveert hem
voor het vonnis voltrokken is

overdag zwijgen de bomen
bij het eerste licht de ijzel
uit hun knuisterige takken
maar hij kwijnt zelfs niet
bij de winter in zijn botten

er ijlen zesentwintig vogels
in de schemerlingse luwte
kortwieken in een koortsdroom
zijn halfvervallen hondenkop

ORP 8.2 is uitgegeven!

Een ORP vol Faust.

Vol trots presenteert Op Ruwe Planken haar nieuwe nummer met als thema Faust. Een bundel over vallende helikopters, zussenliefde, pinguïndiepte en een meisje dat Marlboro Light rookt op blote voeten. Opnieuw een prachtige bundeling van verhalen en gedichten!

Met bijdragen van Wil Fraikin, Gerard Scharn, Eva Mouton, Peter Vermaat, Simon Ranger, Lizette van Geene, Estelle Boelsma, Martijn Teerlinck en Jan Aelberts. Daarnaast vind je in dit nummer ook een recensie van de dichtbundel Tumult van Maarten Inghels. Het omslag is ontworpen door Joeri van Putten (Smoove Business).
ORP 8.2 is voor slechts 3 euro verkrijgbaar bij deze boekhandels. Bestellen kan ook per e-mail (dit is zonder verzendkosten!): administratie@opruweplanken.nl.

En voor slechts 10 euro per jaar ben je abonnee van het ruwste tijdschrift van Nederland!

Sysan - Atum opgenomen in Op Ruwe Planken

Beste Simon,

De kopijvergadering van Op Ruwe Planken heeft deze week plaatsgevonden. Wij willen graag het gedicht 'Sysan - Atum (I/IV)' plaatsen in het aankomende nummer. Wij plaatsen daarbij ook altijd een klein stukje met informatie over de auteur. Zou je deze beknopte biografie (maximaal vier regels) zo snel mogelijk naar mij kunnen sturen?

Als je ten slotte ook je adresgegevens meestuurt, dan kunnen we je een auteursexemplaar toesturen.

Alvast hartelijk bedankt! Ik hoop snel van je te horen.

Met vriendelijke groet,

Alex Rutten


Sysan - Atum (I/IV)

helikopters vallen
in vloten
naar beneden

de grond
ligt bezaaid
met wrakblad

Mellow (WIP)

this haunting moment

retreating edges
of a burning picture
your features
crudely fading

in the smoke
curling itself
around our eyes

I feel only regret
and your soothing touch
of smoke

Starscrapers

There were no lanterns in this part of the city. It was new moon, only the stars provided some splintered light. A drum solo of bare feet on the cold slimy cobbles – there were no shoes in this part of the city either – echoed through this maze of narrow alleys, which officially bore the name Werheim-Koren. It was known to everyone however as Death Row. Once this part of Werheim had flourished, but those times were long gone and only a few decayed buildings remained to hint at its glorious past. It was hard to believe that the broad boulevards and the dazzling palaces of Werheim-Centre were only a few miles away. For a person to travel from one of these places to the other would be like travelling between worlds. While the vibrant streets with its famous and important people were the artery of an entire country, Werheim-Koren was waiting for her slow but inevitable death. It was a closed community controlled by the mob, extremely hard for an outsider to get in, impossible for anyone to get out… That is to say, alive.

‘We must get out!’ Faced to the brick wall of our two-chamber apartment I was talking more to myself than to my beloved Khader. She sat on a chair behind me, without looking I knew how here blond hair curled around her neck and shoulders. ‘There must be a way…’ I said as I turned around. Time hadn’t been kind upon on her; it hadn’t been kind on any of us poor rats. But in the failing light of our only candle, electricity had been shut off a long time ago, she looked even more weary than usual. Nothing in her eyes, I could see her resistance crumbling bit by bit, indicated she had a clue as to how or what. Her lips remained motionless, the room fell silent.

It was a cool October morning. I was standing on the corner where Briggestreet crossed Parklane, its ancient oaks as massive statues. With every sigh of wind more leafs began their journey downward. Fascinated I watched how they became acrobats for a brief period of time and performed the most nerve-racking tricks before they embraced the cold bare stones. I could think of more pleasant places to rest my final moments.
This show of nature helped me maintain my role as guileless passenger, who was pausing to enjoy this beautiful day and happened to bump into an old friend. I didn’t know what my old friend would look like this time, but I didnt have to because as always he would recognize my long blue trenchcoat.

The sealed package weighed uncomfortably in my pocket. No matter how many times I had done this and how many times I would do it again, I would never get fully used to it.

Glazgo-City

I am waiting on a corner
round which satan stalks
the weak and the weary
men without hope or gain

vicious voices that talk
despair and hate into
the lame so they'll turn
against their brothers

the city which waits for
her death a veil of light
covers her head the sky
has shed all of her tears

no more stars to guide me
through this sea of streets
where I'd let my mind wander
and lost it

I am waiting on a corner
till it comes back to me

Geen Titel

de nacht dwarrelt
in mijn ogen
wieg ik jou

een vleugel roert
de wind
tussen boomtoppen

zo drijf ik
door mijn raam
het donker vooruit
jouw licht achterna

Panorama

een huis ramen met een kleurtje
ramen met gaten erin ramen
die geen ramen meer zijn maar
glas dat traag vloeit
naar de kern van de aarde

[zoom in]

de trap op tweede deur rechts
een kamer bloemen op het behang
half vergaan een schaduwop het bed

[zoom in]

een vrouw met blonde haren
de kleuren van haar ogen
blijven vaag vanuit deze hoek

[zoom in]

een moedervlek boven het linkeroog
sproeten op haar neus
geelwit iets te grote voortanden

[zoom in]

de oneffenheden op haar bleke huid
wat puistjes en mee-eters
donshaartjes boven de lippen
die niet meer trillen

[panorama]

de nacht kleurt levenloos
zwartblauw als haar ogen
ergens wordt een kind geboren

[fade out]

haar naam heb ik nooit geweten

Geen Titel

de wijngaarden vervagen
in de late middagnevel
verwelkomen het duister
met een lichte buiging

de zon trekt zich terug
laat sporen achter in
modder voor verdwaalde
wandelaars en kinderen

Druk

Sorry.

Fragment

ik wil niet meer zigzaggen
door deze grauwe tarantula
van straten

de stad die zich gehuld
in neon prostitueert
aan de nacht

elders staan de bomen
op duiken twee ogen in
een dwarrelpoel

wij hebben geen weet
van elkaar

Vervlechting

mijn hoofd is na al dat zand
te zwaar geworden om te dragen
ik ben zo moe van je naam

zwijgen

ik maak een ketting
van mijn zeven nekwervels
en hang die om je hals

laat mij maar in de tuin
traag scharrelen als wat licht

De Pizzabakker is dood! Lang leve de Pizzabakker!

Na een maand zwoegen bij de Groenteboer en een mislukt avontuur in Bar/Restaurant Kutzicht (ik was niet aapig genoeg tegen de klanten), word ik nu misschien de meest sensationele pizzabakker van Rotterdam.

Ik hoor de mensen al lachen: “Is dat niet diezelfde jongen die afgelopen jaar nog zijn Vwo-diploma heeft gehaald en volgens velen de mooiste speech kreeg op de diploma-uitreiking? Waarom wordt zo’n veelbelovende jongeman dan pizzabakker?”

Dit is mijn antwoord: “Hou godverdomme je tyfusmuil, bananenschil, tuigbejaarde of wat je anders bent! Pizzabakker is anders een heel nobel beroep. Zonder pizzeria’s zou de hele wereldeconomie instorten, wie anders zou dan het geld van de maffia witwassen? Dat gebeurt echt niet in een wasserette!”

“Wat? Oh wisten jullie dat niet? Weet je waarom niet? Dat komt omdat jullie met je kop zover in je kont zit, dat je door de stront de wereld niet meer helder ziet! En als een van jullie dan eens een keer zijn muil opentrekt komt er alleen maar schijt uit.”

Dames en heren, het spijt me voor deze onderbreking maar ik heb nu eenmaal een hekel aan mensen die met hun absurd wijde neusgaten in andermans aries rondsnuffelen. Dat is niet alleen ongepast en onfris maar ook nog eens onwijs irritant (om in de trend van “on” te blijven). Nu ik er bij nadenk doen alleen honden dat, en het zijn toch geen honden, ofwel?

Om weer verder te gaan met de lijn van mijn verhaal; als ik mijn “meester pizzabakkerschap” binnen heb, begin ik een Pizzabakkergilde. Deze gilde moet de inflatie van het beroep pizzabakker tegen gaan. Tegenwoordig denkt elke Turk of andere Niet-Romein dat hij/zij zomaar een pizzabakker kan worden. En dat is dus niet zo.

Ik daarentegen ben een volledig gekwalificeerde rasbloed Italiaan. Ik heb namelijk Petrarca, Dante en Ungaretti gelezen, Michelangelo en Da Vinci bestudeerd en ik ken Latijn. Ik ben dus zelfs meer Italiaan dan de Godvergeten paus. Daarom is aan mij ook de taak besteed om van de Pizza en de Steenoven weer het internationale symbool voor ongekende rijkdom te maken.

Vive Il Sacro Egiosmo! (of zoiets)